سکوت کن!

اگر دلت گرفت سکوت کن !!این روز ها هیچکس معنی دلتنگی را نمیفهمد!!!!!

چارلی چاپلین میگوید آموخته ام که ...

آموخته ام که
با پول مي شود خانه خريد ولي آشيانه نه، رختخواب خريد ولي خواب نه، ساعت خريد ولي زمان نه، مي توان مقام خريد ولي احترام نه، مي توان کتاب خريد ولي دانش نه، دارو خريد ولي سلامتي نه، خانه خريد ولي زندگي نه و بالاخره ، مي توان قلب خريد، ولي عشق را نه.
آموخته ام ... که تنها کسي که مرا در زندگي شاد مي کند کسي است که به من مي گويد: تو مرا شاد کردي
آموخته ام ... که مهربان بودن، بسيار مهم تر از درست بودن است
آموخته ام ... که هرگز نبايد به هديه اي از طرف کودکي، نه گفت
آموخته ام ... که هميشه براي کسي که به هيچ عنوان قادر به کمک کردنش نيستم دعا کنم
آموخته ام ... که مهم نيست که زندگي تا چه حد از شما جدي بودن را انتظار دارد، همه ما احتياج به دوستي داريم که لحظه اي با وي به دور از جدي بودن باشيم
آموخته ام ... که گاهي تمام چيزهايي که يک نفر مي خواهد، فقط دستي است براي گرفتن دست او، و قلبي است براي فهميدن وي
آموخته ام ... که راه رفتن کنار پدرم در يک شب تابستاني در کودکي، شگفت انگيزترين چيز در بزرگسالي است
آموخته ام ... که زندگي مثل يک دستمال لوله اي است، هر چه به انتهايش نزديکتر مي شويم سريعتر حرکت مي کند
آموخته ام ... که پول شخصيت نمي خرد
آموخته ام ... که تنها اتفاقات کوچک روزانه است که زندگي را تماشايي مي کند
آموخته ام ... که خداوند همه چيز را در يک روز نيافريد. پس چه چيز باعث شد که من بينديشم مي توانم همه چيز را در يک روز به دست بياورم
آموخته ام ... که چشم پوشي از حقايق، آنها را تغيير نمي دهد
آموخته ام ... که اين عشق است که زخمها را شفا مي دهد نه زمان
آموخته ام ... که وقتي با کسي روبرو مي شويم انتظار لبخندي جدي از سوي ما را دارد
آموخته ام ... که هيچ کس در نظر ما کامل نيست تا زماني که عاشق بشويم
آموخته ام ... که زندگي دشوار است، اما من از او سخت ترم
آموخته ام ... که فرصتها هيچ گاه از بين نمي روند، بلکه شخص ديگري فرصت از دست داده ما را تصاحب خواهد کرد
آموخته ام ... که آرزويم اين است که قبل از مرگ مادرم يکبار به او بيشتر بگويم دوستش دارم
آموخته ام ... که لبخند ارزانترين راهي است که مي شود با آن، نگاه را وسعت داد

این هم محبوبترین شعرم

تصویری از سیاهی دریا و ساحلش

آهنگ موج خسته و مردی مقابلش

مانند سرگذشت پریشان عاشقی

آرام می گذشت ، فقط غصه حاصلش

حتی هلال ماه دلش را گرفته بود

با آنکه داشت چهرهایی از ماه کاملش

خودباوری ، غرور برایش شکست و مرد

آینده نیز کهنه ترین درد و مشکلش

باور نکرد بین خودش تا رسیدنش

یک آسمان بهانه شده حد فاصلش

حتی میان آینه خود را ندیده بود

آخر چقدر خاطره ها کرده غافلش

عمرش گذشت تا به تماشای خود رسید

در حال دستکاری افکار باطلش

او ناامید خیره به دریا نشسته بود

تنها امید دست دعا سوی عاملش

آنشب کنار گریه ی امواج ها سرود

آهنگ دوست داری چشمان قاتلش

(علی رضا رحمانی)

مثل باران باش

               نم دلتنگی

                           روی گونه هایم

 قاب آسمان شو بر لحظه هایم

 که من

       برگ

             برگ

    می ریزم از نگاه سردت

 قفس بسته ی پلکت را باز کن

 فرصت رنگین کمان باش

                          در چشم ترم

 سر در گمی .....

گم کرده ام آرامش خود را

درون پیچ و تاب کوچه های تنگ تنهایی

نمی بینم کسی را بهر دلداری

منم

سردر گم اندر راه بی پایان

پر از ظلمت

پر از درد و غم و محنت

سکوتی سرد و وحشتناک

در این بی راهه ها هر دم

نشان از نور می جویم

ببین آهسته میگویم

مسیر عشق را با اشک می شویم...

علی علی اکبریان