مضرات موبایل برای سلامت

در سال‌های اخیر، ترس و نگرانی عمومی در مورد پرتوهای ساطع شده از تلفن‌های همراه، به طرح نظریه‌های متعددی درباره تاثیرات این پرتوها بر سلامتی منجر شده است. ادعاهایی مثل خطر بالای سرطان مغز یا تولد کودکان آسیب‌دیده از مادران استفاده کننده از موبایل، با تحقیقات علمی، رد شده‌اند، اما تحقیقات، اثرات منفی دیگری را که موبایل ممکن است بر سلامتی انسان داشته باشد- و احتمالا نه آن طور که شما فکر می‌کنید- مطرح کر‌ده‌اند.

موبایل کثیف آقای دکتر!

تحقیقات جدید حاکی از آن است که تهدیدهای مربوط به تلفن همراه، از تلفن‌ خود افراد ناشی نمی‌شود، بلکه مربوط به موبایل‌ پزشک شان می‌باشد. طبق تحقیقی در ترکیه، روی موبایل 200 نفر شاغل در بیمارستان‌ها، میکروب‌هایی شناسایی شد که برای سلامتی انسان خطرناک‌اند. دیده شد که 5/94 درصد موبایل‌های مورد بررسی آلوده به باکتری بودند و بدتر اینکه بعضی از این باکتری‌ها نسبت به آنتی‌بیوتیک‌های معمول مقاوم بودند. با این وجود محققان دریافتند که تنها 10 درصد پزشکان و شاغلان بهداشتی درمانی، طبق یک روال مشخص موبایل‌شان را تمیز می‌نمودند. تحقیق مشابهی در آریزونا، همین نتایج را نشان داد. راه‌حل ارایه شده برای این مشکل استفاده از یک دستمال یا اسپری ضدعفونی کننده برای حداقل یک یا دو بار در روز اعلام شد.

وقتی بلایای ناشی از موبایل، به دل جاده می‌زنند!

وقتی پرتوهای ساطع شده از موبایل برای آسیب مغزی کافی نباشند، خود مکالمات این وظیفه را انجام می‌دهند! محققین دانشگاه کارنگی ملون، امواج مغزی رانندگان استفاده کننده از موبایل را بررسی کرده و دریافتند که تنها گوش دادن به یک مکالمه، 37 درصد فعالیت مغزی اختصاص داده شده به رانندگی را کاهش می‌دهد. کیفیت رانندگی نیز کاهش چشمگیری می یابد. 80 درصد رانندگان اذعان می‌کنند که حین رانندگی مکالمه تلفنی داشته‌اند و حتی 40 درصد افراد بررسی شده گفته‌اند توسط راننده دیگری که در حال مکالمه تلفنی بوده مورد اصابت قرار گرفته‌اند یا نزدیک بوده تصادف کنند. حتی تلفن‌های دارای هندزفری در رانندگی ناامن و خطرناک بوده‌اند. طبق تحقیقی که در سال 2005 توسط یک شرکت بیمه ی پوشش‌دهنده حوادث جاده‌ای انجام شد، رانندگان استفاده‌کننده از موبایل حتی با هندزفری، چهار برابر بیشتر در خطر حادثه منجر به آسیب بودند.

راه رفتن و حرف زدن: یک فاجعه تصادفی دیگر!

فقط افراد پشت فرمان نیستند که در خطر تصادف مربوط به موبایل قرار دارند. یک تحقیق انجام شده روی اطفال نشان داد که اگر کودکان در حال مکالمه با موبایل باشند، بسیار بیشتر از بزرگسالان با حواس‌پرتی از خیابان رد می‌شوند! 77 کودک 10 و 11 ساله مورد تحقیق قرار گرفتند و دیده شد که میزان توجه به علایم ترافیکی حتی نگاه کردن به چپ و راست، 20 درصد کاهش داشته و خطر تصادف با یک ماشین 43 درصد افزایش داشته است. با شایع و همه‌گیر شدن استفاده از موبایل بین دانش‌آموزان آمریکایی، به نسبت 10 سال قبل، این مساله بیشتر نگران کننده است.

بعضی از تحقیقات اولیه حاکی از آن است که حتی بزرگسالان حین راه رفتن و مکالمه با موبایل تمرکز خود را از دست می‌دهند. هر چند که آنها با احتمال بیشتری از تصادفات، دوری می‌کنند و بیشتر از کودکان، مراقب خود هستند.

احساس ارتعاش «کاذب»

احساس ارتعاش کاذب توسط کاربران معتاد به موبایل می‌تواند از اثرات سوء آزاردهنده ی این وسیله باشد. هرچند در مقایسه با خطر تصادف با ماشین، از اهمیت کمتری برخوردار است. بسیاری از کاربران موبایل، حتی وقتی که تلفن‌شان در حالت بی‌صدا قرار داشت، ذکر کردند که احساس ارتعاش می‌نمودند.

دکتر بار، استاد دانشگاه نیویورک می‌گوید: «وقتی زیاد از موبایل استفاده کنید، این وسیله تبدیل به بخشی از شما می‌شود. انگار که در طول روز جوراب تنگی پوشیده باشید و وقتی آن را درمی‌آورید، هنوز آن را روی پایتان احساس می‌کنید.» افراد عادت می‌کنند شدت‌های کمتری از ارتعاش را تشخیص دهند تا سریع‌تر پاسخ دهند. با تکرار این امر، رابطه بین اعصاب محیطی و مغز قوی‌تر می‌شود و به پاسخ اتوماتیک و خود به خود کمک می‌کند. این تکرار باعث می‌شود که گاهی این پاسخ اتوماتیک به محرکی داده شود که اصلا وجود خارجی ندارد!

SMS زدن برای انگشت‌تان هزینه دارد!

آسیب‌های وارده ناشی از استفاده از موبایل، انگشتان‌‌تان را هم درگیر می‌کند. زخم‌ها و تاول‌هایی که افراد به علت تایپ کردن و اس‌ام‌اس زدن زیاد درگیر آنها می‌شوند، گاهی «انگشت‌ تمشکی» نامیده می‌شوند. هر چند به نظر می‌رسد درد و زخم انگشتان پدیده‌ای جدید باشد. متخصصان معتقدند که توضیحی منطقی برای این دردسر دنیای مدرن وجود دارد. طبق نظر محققان، این زخم‌ها و دردها، ناشی از آسیب‌های استرسی تکرار شونده می‌باشند. درد، کرختی و احساس ناراحتی در نوک انگشتان به علت استفاده ی بیش از حد از آنها، اغلب جزیی هستند، اما گاهی به مشکلات جدی منجر می‌‌گردند.

نسبت به موبایل‌تان حساسیت و آلرژی دارید؟

افرادی که نسبت به فلزات خاص، مثل نیکل، آلرژی دارند، ممکن است در اثر استفاده از موبایل، دچار درماتیت تماسی شوند. این مشکل در سال‌های اخیر به طور فزاینده ای دیده شده است. نیکل فلزی است که در محصولات متنوعی مثل زیورآلات، قلاب کمربند و بند ساعت به‌طور گسترده به کار می‌رود. این فلز شایع‌ترین علت درماتیت تماسی در جهان مدرن می‌باشد. علایم واکنش به نیکل از یک قرمزی ساده تا جوش ‌های پوستی یا حتی تاول متغیر است. طی تحقیقی معلوم شد، اغلب موبایل ها در اطراف دکمه منو، نزدیک محل آرم مدل، اطراف حاشیه صفحه گوشی یا روی بخشی از گوشی که رنگ آن ساییده شده، حاوی فلز نیکل بودند.

خطرات صدای بلند موسیقی

با پیشرفت تکنولوژی و جمع شدن تمامی امکانات مورد نیاز ما در یک وسیله، تعداد رو به رشدی از افراد از موبایل‌شان برای ذخیره و گوش دادن به موسیقی مورد علاقه‌شان استفاده می‌کنند.

این مسئله ایرادی ندارد، ولی مشکل زمانی بروز می کند که موسیقی را با صدای خیلی بلند گوش کنیم.

صداهای بلندتر از 85 دسی‌بل به شنوایی آسیب می‌زنند.

مکالمه معمولی حدود 60 دسی‌بل شدت صوتی دارد و استریوی موبایل‌های ما اغلب تا 100 دسی‌بل شدت صوتی خروجی دارند.

خوشبختانه، این آسیب به راحتی قابل جبران است.

خیلی راحت، با کم کردن صدای موسیقی می‌توان از مواجهه با صدای بلند پرهیز نمود و همچنان مکالمات را با صدای واضح شنید.

این روزها استفاده از گوشی همراه آنقدر معمول شده که ما اصلا یاد زمانی نمی افتیم که گوشی همراه نداشتیم، بنابراین اصلا به این فکر نمی افتیم که این گوشی ها از اول وجود نداشتند و مخترعانی باید رویش کار کرده باشند!

برای این که تاریخچه نسبتا جامعی از تلاش های مخترعان برای دستیابی به موبایل به سبک و سیاق امروزی به دست دهم، مجبور هستم از سال 1908 شروع کنم، در این زمان شخصی به نام «ناتان استابلفیلد» اختراعی را ثبت کرد که چیزی بیشتر از گوشی بی سیم با برد کوتاه نبود. سال 1910 «لارس ماگنوس اریکسون» تلفنی را در اتومبیلش نصب کرد که البته کارکردی مثل یک تلفن موبایل نداشت. او هر بار که در جایی متوقف می شد می توانست با یک جفت سیم بلند، تلفن اتومبیلش را به شبکه محلی تلفن متصل کند و تماس تلفنی برقرار سازد!

اما بعد از آن، تلفن های رادیویی باب شد. نخستین بار در سال 1926 مسافران درجه یک ترن هایی که بین برلین و هامبورگ طی مسیر می کردند، می توانستند از فناوری تلفن های رادیویی استفاده کنند. در همین زمان خطوط هوایی مسافربری هم از همین فناوری برای مقاصد امنیتی بهره گرفتند.

طی جنگ جهانی دوم، فناوری تلفن های رادیویی در مقیاس گسترده در تانک های آلمانی مورد استفاده قرار گرفت. بعد از اتمام جنگ جهانی دوم، پلیس آلمان از همین فناوری استفاده کرده و خودروهای گشتی اش را مجهز به تلفن رادیویی کرد.

البته در همه مواردی که گفته شد، استفاده از تلفن رادیویی آسان نبود و نیاز به دانش یک متخصص و خبره فن برای برقراری ارتباط بود. اما در سال های اولیه دهه 50 میلادی کشتی هایی که در رود راین سفر می کردند، مجهز به نوعی از فناوری تلفن رادیویی شدند که کاربران معمولی هم می توانستند به آسانی از طریق آن تماس برقرار کند.

سال های نخست دهه 40 شرکت موتورولا موفق شد تلفن رادیویی با قابلیت برقراری ارتباط دوطرفه بسازد که می توانست در یک کوله پشتی قرار بگیرد. این شرکت سپس واکی تاکی ساخت و بعد از آن هم موفق به ساخت تلفن رادیویی ای شد که گرچه اندازه ای به اندازه بازوی یک انسان داشت، اما می شد آن را در دست گرفت و حمل کرد. این تلفن رادیویی کارکرد نظامی پیدا کرد و نام هندی تاکی هندی(Handie-Talkie) را بر آن گذاشتند.

سال 1946، دو مهندس روس به نام شاپیرو و زاهاروچنکو موفق شدند تلفن رادیویی بسازند که می توانست از فاصله 20 کیلومتری به شبکه محلی تلفن متصل شود.

سال 1947 سالی بود که مهندسان شرکت Bell برای نخستین بار فناوری ارتباطی شبکه سلولی را پیشنهاد کردند. در این فناوری هر شبکه رادیویی به تعدادی «سلول» تقسیم می شود. هر سلول یک 6 ضلعی است که آنتنی در هر رأس قرار می گیرد. هر آنتن هم می تواند از 3 جهت امواج را دریافت و پخش کند. البته این ایده تا سال های دهه 60 عملا به مرحله عمل نرسید.

این تلفن ها که از امواج رادیویی برای برقراری تماس صوتی 2 طرف استفاده می کردند و در تاکسی ها، خودروهای پلیس و آمبولانس ها مورد استفاده قرار می گرفتند، از نظر تکنیکی با گوشی موبایل امروزی تفاوت های اساسی داشتند. یکی از مهم ترین این تفاوت ها این بود که به سبک سیستم ارتباطی امروزی منطقه تحت پوشش به سلول های 6 ضلعی تقسیم نمی شد. تلفن کاربر هنگام تماس، تنها می توانست با یک دکل ارتباط برقرار کند و در صورتی که کاربر از یک جا به منطقه تحت پوشش دکل دیگر می رفت، تماسش متوقف می شد. تازه اوایل کار، برقراری تماس با این تلفن ها خودکار نبود و تماس حتما باید به وسیله اپراتور برقرار می شد.

بزودی استفاده از این موبایل های اولیه گسترده تر شد و حتی ترتیبی داده شد که با یک فندک الکتریکی سیگار معمولی هم قادر به کار باشند، طوری که تلفن های رادیویی قابل حمل هم ساخته شد که نیازی به نصب در خودرو نداشتند.

سال 1957، یک مهندس جوان روس به نام لئونید کوپریانوویچ، یک تلفن رادیویی به نام LK-1 ساخت که در مقیاس آن زمان کوچک بود و فقط 3 کیلوگرم وزن داشت! این تلفن مجهز به یک آنتن و شماره گیری بود که کاربر را از فاصله 20 تا 30 کیلومتری هم می توانست به ایستگاه مرکزی محلی متصل کند، اما سال بعد او توانست وزن این تلفن رادیویی را فقط به 500 گرم برساند.

سال 1956، نخستین سیستم تمام خودکار تلفن همراه موسوم به MTA توسط شرکت اریکسون به صورت تجاری در سوئد عرضه شد. اما تلفنی که آنها در اختیار کاربران قرار می دادند، بسیار سنگین بود و 40 کیلوگرم وزن داشت، اما سال 1965 وزن این تلفن های رادیویی با استفاده از ترانزیستور به 9 کیلوگرم رسید. البته کاربران این فناوری تا سال 1983 یعنی زمانی که استفاده از آن متوقف شد، هرگز از 600 نفر تجاوز نکرد. گرچه با این سیستم هر دارنده تلفن می توانست به صورت خودکار با هر شماره ای که می خواست تماس بگیرد، اما برای برقراری تماس با خود او نیاز به یک اپراتور واسط بود. بعلاوه هر کاربر باید حدس می زد که خودروی دوستش در زمان برقراری تماس در کجاست و تحت پوشش کدام دکل است!

اولین کسی که در بریتانیا از فناوری تلفن های پرتابل استفاده کرد، شاهزاده فیلیپ بود. او می توانست با استفاده از این سامانه که در خودرویش نصب شده بود، هر زمان که می خواست با ملکه انگلیس تماس بگیرد. چنین امکانی، در آن زمان یعنی سال های اواخر دهه 60 میلادی، بسیار عجیب و غریب بود!

سال 1960 شوروی سرویس تلفن همراهش را در مسکو راه انداخت و این سامانه را تا سال 1970 در 30 شهر دیگر این کشور هم راه اندازی کرد.

تا سال 1967 حین برقراری ارتباط با تلفن های رادیویی، کاربر مجبور بود در محدوده پوشش یک آنتن باقی بماند و مثلا اگر با خودروی خود از حوزه پوشش یک آنتن خارج می شد تماس او هم قطع می شد، اما در سال 1970 با ابداع فناوری ارتباطی به نام handoff توسط محققان آزمایشگاه Bell این مشکل هم حل شد.

وقتی گجت ها روز به روز کوچک تر و باریک تر می شوند لازم است سیم کارت تلفن های همراه نیز جای کمتری اشغال کنند. میکرو سیم کارت ها مدتی است که در حال جا افتادن در بازار هستند و هر روز مدل های جدیدی از تلفن ها و تبلت ها از میکرو سیم کارت به جای سیم کارت های معمولی استفاده می کنند. اما مثل اینکه قرار است آنها باز هم کوچک تر بشوند و نسل بعدی «نانو سیم کارت» نام دارد.

اما فعلا دو طراحی برای نانو سیم کارت جدید وجود دارد. یکی توسط گروه نوکیا، موتورولا و RIM طراحی شده و آنها پتنت های مربوط به آن را در اختیار دارند و دیگری توسط اپل طراحی شده است.

در این میان اپل پیشنهاد کرده طراحی نانو سیم کارت اش را با لیسانس رایگان در اختیار شرکت های دیگر قرار بدهد و برای این کار موافقت شرکت های مخابراتی اروپایی را هم به دست آورده است.

به هر حال در نهایت یکی از این دو طرح به عنوان استاندارد جهانی برای سیم کارت های جدید شناخته خواهد شد. اپل می خواهد با ارایه رایگان حق استفاده از طرح خودش، طراحی سیم کارت جدید را به نام خودش ثبت کند و نوکیا، موتورولا و RIM هم بر قابلیت های طرح خودشان تاکید دارند. این موضوع سبب می وشد که یک کشمکش حقوقی جدید بین این شرکت ها در خواهد بگیرد. نتیجه آن هر چه که بشود، ما باید باید منتظر سیم کارت های کوچک تر برای تلفن های همراه مان باشیم.

هشدار دانشمندان!

تلفن همراه گلوکز مغز را مصرف می کند

گروهی از دانشمندان آمریکایی دریافتند که تداخلات بی سیم در اثر استفاده طولانی مدت از تلفنهای همراه گلولز مغز را مصرف می کنند.

  محققان موسسات ملی بهداشت آمریکا در بررسیهای خود نشان دادند که 50 دقیقه مداوم صحبت با تلفن همراه می تواند فعالیت سلولهای مغزی را در منطقه ای از مغز که به آنتن نزدیکتر است تغییر دهند.

باوجود این، دانشمندان آمریکایی تاکید کردند که هنوز مشخص نیست این تغییر فعالیت سلولهای مغزی چه اثراتی بر روی سلامت انسان می گذارد و این بدان معنی نیست که میان ابتلا به سرطان و استفاده تلفنهای همراه ارتباط وجود دارد.

این محققان در این خصوص اظهار داشتند: "ما مشاهده کردیم که در مغز افرادی که به مدت 50 دقیقه مداوم با تلفن همراه صحبت می کنند در منطقه نزدیک به آنتن متابولیسم گلوکز (سیگنال فعالیت مغزی) افزایش می یابد."

در این تحقیقات، واکنش مغز در مقابل میدانهای الکترومغناطیسی ناشی از سیگنالهای تلفنهای همراه مورد بررسی قرار گرفت.

این نتایج نشان داد که تششعات ضعیف الکترومغناطیس تلفنهای همراه می تواند فعالیت مغزی را تغییر دهد، اما این تحقیقات هیچ آگاهی جدیدی در خصوص احتمال وجود ارتباط میان سرطان و تلفنهای همراه ارائه نکرد.

این دانشمندان از 47 داوطلب خواستند

که 50 دقیقه با تلفن همراه صحبت کنند. در مرحله بعدی آزمایش از افراد خواسته شد که تلفن همراه روشن اما در حالت "سکوت" و سپس تلفن همراه کاملا خاموش را در نزدیک بدن خود نگه دارند. در هر سه مرحله، فعالیت گلوکز در مغز این افراد اندازه گیری می شد.

نتایج این تحقیقات نشان داد که درشرایط اول، متابولیسم بعضی از مناطق مغز نزدیک به آنتن (کورتکس مداری پیشانی و گیجگاهی) 7 درصد افزایش یافت.

براساس گزارش رویترز، تلفنهای همراه از اواخر دهه 80 وارد بازار شدند و امروز در تمام دنیا بیش از 5 میلیارد دستگاه موبایل استفاده می شود.

کمک تلفنهای همراه هوشمند به حادثه دیدگان زلزله و سونامی ژاپن

یک مجله آمریکایی در پی زلزله و سونامی 11 مارس ژاپن به معرفی برنامه‌های جانبی ویژه تلفنهای همراه پرداخته است که می‌توانند در مواجهه با بلایای طبیعی به کمک آیند.

به گزارش خبرگزاری مهر، فناوری قادر نیست مانع وقوع زلزله شود اما می تواند در موقعیتهای اورژانس پس از این حادثه طبیعی به کمک بیاید.

در خبرها آمده است که اینترنت مهمترین زیرساخت ارتباطی است که پس از زلزله ژاپن در این کشور به خوبی کار می کند و در شرایطی که بسیاری از خطوط تلفن و شبکه برق سراسری قطع شده است، به عنوان مهمترین وسیله ارتباطی به کار خود ادامه دهد.

بنابراین در موقعیت اورژانس پس از زلزله و سونامی اخیر ژاپن، تلفنهای همراه هوشمند و تبلتها به دلیل شارژ باتری و امکان دسترسی به اینترنت می توانند تنها دستگاه با توانایی حفظ تماس با دنیا باشند.

با کمک این ابزارها می توان تصاویری از خسارات وارده از این کشور آسیایی را به سایر نقاط دنیا ارسال کرد و همچنین افرادی که در شرایط بحرانی قرار دارند می توانند بر روی یک کانال ارتباطی مهم برای دریافت کمک حساب کنند.

به همین دلیل نرم افزارها و . ..

برنامه های جانبی وجود دارند که می توانند در این موقعیتها به کاربران خود کمک کنند که مجله "کامپیوتر- وورد" در گزارشی به بررسی این برنامه های جانبی پرداخته است.

شماره‌گیری بدون دخالت دست در تلفن همراه

تکنولوژی‌های لازم برای تبديل کردن تلفن‌های موبايل به ابزارهای ارتباطی هوشمند و پيشرفته‌تر که حتی از فنآوری جديد شرکت مايکروسافت به نام «کينکت» نيز پيشرفته‌تر هستند به زودی تکميل و در دسترس همگان قرار خواهد گرفت.

به گزارش وب‌سايت فنآوری‌های جديد «ماشابل» يک گروه از دانشوران در «سن ديه‌گو» کاليفرنيا سيستمی را ساخته‌اند که به صاحبان تلفن‌های موبايل امکان می‌دهد با به‌کارگيری حافظه و فکر خود شماره مورد نظر خود را بگيرند. 

اين سيستم بسيار دقيق است و به افرادی که نقص عضو دارند يا کسانی که به هر دليل می‌خواهند کمتر از دستان خود بر ای کار با تلفن استفاده کرده و افرادی که هميشه درگير فعاليت‌های ذهنی بسيار متمرکزی هستند امکان می‌دهد که به طريق راحت‌تری از دستگاه تلفن موبايل خود استفاده کنند. 

اين فنآوری که توسط  . ..

گروهی از دانشوران بخش تحقيقات علوم اعصاب در دانشگاه کاليفرنيا تکميل شده است، با تعقيب فعاليت‌های مغناطيسی و الکترونيک در مغز از طريق يک سربند و دستگاه بلوتوث امواج را به دستگاه تلفن موبايل منتقل می‌کند.
 
در آزمايش‌هايی که صورت گرفته مشخص شد که ذهن افراد برای گرفت شماره‌های مختلف، از عدد صفر گرفته تا عدد نه، زمان متفاوتی لازم دارند. طول موج ناشی از فعاليت الکترودها در ذهن افراد برای تصميم‌گيری و اقدام برای گرفتن هر شماره توسط دستگاه «بلوتوث» دريافت شده و مشخص می‌شود که آن فرد چه شماره‌ای را در ذهن خود آماده کرده است. 

به گزارش وب‌سايت «ماشابل» افرادی که برای شرکت در اين آزمايش‌ها حدی آموزش ديده‌اند در استفاده از اين سيستم رقيم بين ۷۰ تا ۸۵ درصد از دقت در شماره‌گيری با نيروی ذهن را نشان داند. 

تکنولوژی برقراری ارتباط با کامپيوتر از طريق ذهن مدت‌هاست که در اشکال و برای مصراف گوناگون وجود داشته ولی اين اولين موردی است که اين نوع فنآوری برای استفاده از تلفن موبايل به کار گرفته می‌شود.