داستان ترسناک 'کشتار' نوجوانان در عراق؛ واقعیت چیست؟

چند هفته‌ای است که شایعه‌ای خوفناک در عراق پیچیده است.

شایعه این است که افراط‌گراها، نوجوانان عراقی را که لباس‌های چسبان سیاه رنگ می‌پوشند، می‌دزدند و بعد جمجمه آنان را با بلوک‌های سیمانی خرد می‌کنند.

به قربانیان "ایمو" اطلاق می‌شود. اصطلاحی که در غرب برای جوانانی که به موسیقی راک گوش می‌دهند و لباس‌های متفاوت و غریب می‌پوشند به کار می‌رود.

اما در عراق دایره آن می‌تواند شامل هر مردی با موی بلند یا ظاهری کمی زنانه شود. همچنین گاهی به ایموها، شیطان‌پرست، خون‌آشام، همجنس‌‌گرا و فراماسون هم می‌گویند.

بعضی رسانه‌های عراقی می‌گویند اخیرا ده‌ها تن از آنان، شاید بیش از ۷۰ نفر، به قتل رسیده‌اند.

خیلی زود رسانه‌های این کشور کوشیدند تا روایت خود از این پدیده غیرمنتظره و وحشت ناشی از آن را به مخاطبان ارائه دهند.

تنها ایراد این است که موارد معدودی از این قتل‌ها تائید شده‌اند.

به گفته مقامات، هیچ یک از این داستان‌ها حقیقت ندارد. سخنگوی پلیس عراق گفته است بعضی جوانان پوشش "عجیب و غریب" دارند و با مسالمت با آنها "برخورد" شده است. علاء جاسم می‌گوید رسانه‌ها بیهوده این قضیه را گنده کرده‌اند.

او به پرونده قتل مرد جوان ۱۷ ساله‌ای به اسم سیف اشاره می‌کند، اما می‌افزاید که این تنها یک "قتل عشیره‌ای" بوده که ارتباطی با ظاهر او نداشته است.

'ارعاب هدفمند'

قطعا این به نفع مقامات دولتی است که هر تلقی از باز بودن دست افراط‌گرایان، آن هم در حد کشتار نوجوانان را رد کنند. اما دیگران محتاطانه با این گزارش‌ها برخورد می‌کنند.

بی‌بی‌سی با یکی از سخنگویان یونیسف، صندوق کودکان ملل متحد، تماس گرفت.

جایا مورتی که در بغداد مستقر است ابراز نگرانی کرده و خواستار تحقیقات دولتی در این باره است. ولی می‌افزاید یونیسف نمی‌تواند هیچ یک از این موارد را تائید کند.

بعدتر بیانیه مشترکی از سوی عفو بین‌الملل، دیده‌بان حقوق بشر و کمیسیون بین‌المللی حقوق همجنس‌گراها اعلام کرد که "ارعاب و خشونت هدفمندی علیه جوانان عراقی که به خرده‌فرهنگ‌ها تعلق دارند در جریان است."

همه می‌توانند این ارعاب را ببینند. در شهرک صدر، محله‌ای سنتی در شرق بغداد، اعلامیه‌هایی حاوی نام مردان جوان پخش شده است.

آنان را "همجنس‌گرا" خوانده‌اند و به مرگ تهدید کرده‌اند، مگر آن که "شیوه‌شان را عوض کنند" و از رفتار مثل "قوم لوط" دست بردارند.

و این آشکارترین شیوه ترس‌افکنی است. بی‌بی‌سی تلاش‌ زیادی کرد تا با مردان جوانی که به نظر می‌رسید جزء ایموها باشند مصاحبه کند اما همه آنان در لحظه آخر جا زدند. ترس آنها واقعی است.

اما این که یک جریان مشخص خشونت هدفمند وجود داشته باشد چندان قطعی نیست.

یکی از سخنگویان عفو بین‌الملل می‌گوید نمی‌تواند با قاطعیت موردی را تائید کرده یا نام قربانیان را اعلام کند.

سعید بومدیحه می‌گوید همه تصاویری که در این باره روی اینترنت منتشر شده متعلق به جنازه سیف و "شاید" یک قربانی دیگر است.

داستان سیف

سیف کسی است که همه در باره او حرف می‌زدند. یکی از دوستانش به بی‌بی‌سی گفت او "آخر ماه قبل یا اوایل همین ماه" به خاطر پوشش و آرایش مویش به قتل رسید.

پیکر او را صبح زود و در نزدیکی خانه‌اش در شرق بغداد یافتند. او را با خرد کردن سرش کشته بودند.

دوست سیف می‌گوید یک نفر دیگر را هم همین طور کشته‌اند. او می‌گوید خودش مقتول دوم را نمی‌شناخته است اما تصاویرش را روی فیسبوک دیده است.

به رغم همه تردیدها، رسانه‌های عراقی همچنان از وقوع ده‌ها قتل گزارش می‌دهند.

صفیه سهیل از نمایندگان مجلس عراق می‌گوید یک برنامه افراط‌گرایانه در جریان است. به گفته او "نیروهای سیاسی و اجتماعی در کشور وجود دارند که می‌خواهند عراق با جهان‌بینی آنان سازگار شود."

آیت‌الله علی سیستانی، پرنفوذترین روحانی عراق، قتل‌ها را اعمال غیراسلامی تروریستی خوانده است

او از دولت می‌خواهد که مساله را جدی بگیرد و به حمایت از آسیب پذیر بپردازد. اما در عین حال اغراق و بزرگنمایی را هم بخشی از مشکل می‌داند.

او می‌گوید: "خود این مبالغه‌ها هم یک برنامه‌اند. همه موارد به شمار معدودی {از قربانیان} اشاره دارند، ولی شایعه از اینجا به آنجا همین طور شاخ و برگ می‌گیرد. گویا بعضی از رسانه‌های عراق سهوا به گسترش ترس میان جوانان عراقی دامن می‌زنند."

در همه پریشانی‌ها کورسوی امیدی هم هست.

بیانیه مشترک گروه‌های حقوق بشری می‌گوید که برخلاف موج حملات علیه مردان همجنس‌گرا عراقی در ۲۰۰۹، "اتفاقات اخیر شدیدا در عراق محکوم شده‌اند."

آنها به بیانیه آیت‌الله علی سیستانی، پرنفوذترین روحانی عراق، اشاره می‌کنند که قتل‌ها را اعمال غیراسلامی تروریستی خوانده است.

این در حالی است که همزمان با انتشار اخبار تائید نشده از ده‌ها قتل توسط رسانه ها، مقاله‌نویسان روزنامه های عراقی به افراط‌گرایان حمله می‌کنند و از دولت می‌خواهند که حامی آزادی بیان باشد.